ALBA III

Begin 2000 schreef Marcel Roijaards in opdracht van ALBA een nieuw theaterstuk: De Klas van Babel, een stuk voor zeven mannen. Net als de vrouwen van Lorca in Het Huis Alba zijn zij veroordeeld tot elkaar en ook hier staat de groepscode tegenover de vrijheid van het individu.

Zeven jongens, zeven vrienden die verdwaald zijn geraakt in de maatschappij. Om te overleven hebben ze hun eigen spelregels bedacht. Daarbinnen gelden hún waarheden, spreken ze hún taal. Ze bevinden zich in een onbestemde ruimte. Ze wachten. Op iemand? Een wijze les? Niemand komt! Wat is wijsheid?

Ze proberen elkaars code te kraken. De poging is dapper, het resultaat catastrofaal. Het masker dat de jongens beschermt tegen de chaotische buitenwereld valt af. Dromen gaan aan flarden, vrienden worden vreemden, de grond onder hun voeten drijfzand.

Er ontstaat een Babylonische toestand die tot hilarische, confronterende en bespiegelende situaties leidt. De jongens kunnen hun toren, hun weg naar de waarheid, zelf niet bouwen en de buitenwereld biedt geen hulp. Blijven of weggaan?